Մարիա Մոնտեսորի տասնինը պատվիրանները ծնողներին 《Վերլուծություն 》

Ո՛չ մի լավ դաստիարակ, ո՛չ մի լավ խաղ ու խաղալիք չեն կարող փոխարինել , զոր ու գիշեր երեխայի հետ ապրող ու շնչող ծնողին։ Երեխային դաստիրակելը արվեստ է , բարդ ու դժվարին։ Ծնողի յուրաքանչյուր պատվիրան երեխան յուրովի է ըմբռնում։ Երեխայի հետ ավելի շատ պետք է խոսել, խաղալ, թողնել նրան ազատ շարժվել և անել այն ինչ ինքն է ցանկանում։ Պետք է հաշվի նստել նրա ցանկությունների հետ։ Դաստիրակել նրան կրթել, երեխայի մեջ կառուցել մարդկայինը, նրա մեջ ձևավորել հայեցի հոգին։ Պետք է խրախուսել նրա ամեն մի փոքրիկ արարք։ Նա պետք է իրեն զգա պաշտպանված և ապահով իր աշխարհում։ Նրան պետք է տալ ամենա մեծ սերը և հոգատարությունը այս կյանքում։ Նա պետք է մեծանա համերաշխ և ներդաշնակ միջավայրում։ Ծնողի դերը շատ մեծ է նրա զարգացման, դաստիարակության և նրա ես-ի մեջ։ Ես շատ կողմ եմ այս պատվիրաների հետ, և մեծ սիրով ընդունում և իրագործում եմ իմ կյանքում։ Կարծում եմ, որ այս ամենի հիմքը դա երեխայի ազատությու՛նն է:                                                                                               

1. Թողնել , որ երեխան ինքնուրույն գործի։  

2. Պետք չէ երեխայի փոխարեն, ինչ որ բան անել 《հագցնել, կերակրել, հավաքել իրեն փոխարեն》։  

3. Պետք է համեմատել՝ լավն ու վատը , այդ ժամանակ նա հաստատ ճիշտ որոշում կկատարի ։ 

4. Պետք է տալ ընտրության հնարաորություն։                                        

Создайте свой веб-сайт на WordPress.com
Начало работы